Het snoepje van de week dat ben ik! Is dit raar om over jezelf te zeggen? In dit geval vind ik van niet. Het gaat er namelijk niet om hoe zoet ik ben. Het gaat er ook niet om dat ik momenteel in sommige kleding zo strak ingepakt zit dat ik wel een Fruitella lijk. Nee het gaat om cravings.. Tijdens mijn zwangerschap kwamen er af en toe lusten omhoog waarvan ik niet wist dat ik ze kon hebben. Een onweerstaanbare drang naar bitter lemon terwijl ik dat anders nooit drink of je man naar de supermarkt sturen om vanille vla te gaan kopen. Heel bijzonder om te ervaren dat het verlangen naar een specifieke smaak zo intens kan zijn. Verder viel het eigenlijk wel mee. Ik heb geen langdurige behoeftes of afkeer gehad naar extravagante smaken en geuren. Vaak was het er na een keer aan toe te hebben gegeven wel over.

Tot vorige week! Diep van binnen begon er iets te ontstaan. Een behoefte aan een hele speciale geur. De geur van aardbeien!! Nou dan koop je een doosje aardbeien en eet je die toch lekker op zou je zeggen. Nee ik wilde mezelf ermee in zepen! Niet met verse aardbeien, maar met een douchefris die ruikt naar aardbeien!! Nou wil ik niet zomaar toegeven aan die rare grillen en zette het van me af. Tot dat ik weer onder de douche ging. Daar werd ik keer op keer herinnerd aan hoe fantastisch het zou zijn om je te wassen met aardbeienshampoo.. Na een aantal dagen ben ik toch eens gaan kijken of het überhaupt bestaat en ja hoor onze beste dokter Kneipp heeft het in zijn medicijnkast staan!

Hij heeft het speciaal voor kinderen gebrouwen en noemt het Toverdouche! Zonder toevoegingen, maar met amandel en aardbei hmmmmmm. Mijn ouders die boodschappen gingen doen, zijn zo lief geweest om het voor me mee te nemen. De verkoopster vroeg of het ingepakt moest worden en na de woorden ja graag van mijn moeder ging ze op zoek naar een kinderpapiertje. Nou zei mams, het is niet voor een kind. De verkoopster trok een wenkbrauw omhoog en nadat ze begreep dat het voor de hoogzwangere dochter van haar klant was, kon ze er hartelijk om lachen.
Nu was ik me al enkele dagen met Toverdouche en het is keer op keer feest! Ik, snoepje van de week ga nu door het leven als aardbeienprinses!! Ik twijfel nog over het aanschaffen een toverstaf, wat vind jij?
Onze hond Dana is bijna 11 maanden oud en zij is een kruising Amerikaanse Stafford met Teckel. Oke ik ben het eens dat het een bijzondere combinatie is en dat je je vooral niet moet proberen voor te stellen hoe dat gegaan is… Te laat? Oeps sorry daarvoor. Ondanks de bijzondere combinatie is het een onwijs leuk hondje geworden zowel qua uiterlijk als qua karakter. We moeten erg om haar lachen en ze is ontzettend lief naar mens en dier. Ook onze kat Mickey kan het heel goed met haar vinden en gaat dan ook vaak mee met het uitlaten.

In de afgelopen 11 maanden heeft ze nog geen teen in het water gezet. Eerst was het de leeftijd, toen was het de kou in de winter, maar met deze warme dagen ging mevrouw ook niet even pootje baden. Achter andere honden, balletjes of takken aan werkte ook niet bij haar. Tot het water en absoluut niet verder. Ze heeft een zwarte vacht en is ook nog eens ruwharig, dus wat is er nou lekkerder dan even afkoelen in het water?

Vandaag was een warme dag en Dana was aan het hijgen en wist niet of ze nou binnen of buiten wilde liggen. Ze kon haar draai niet vinden en plofte dan met een theatrale zucht weer op het laminaat binnen. Nou dan gaan we naar het water.. Zo gezegd zo gedaan en gekleed in korte broek en slippers gingen we naar het water. Puppy zwemmen is bedoeld voor jonkies die nog vertrouwd moet raken met het water. Spelenderwijs leren zij erin te lopen, te spetteren en vertrouwen te krijgen. Dus ik het water in en Dana liep gezellig met me mee en bekeek het vanaf de kant. Liefde gaat bij Dana door de maag en wat is nou leuker dan snoep happen? Nadat ze op het puntje van haar tenen de brokjes uit het water had gevist, begon ik te spetteren. Ik schopte het water langs haar heen en dat vond ze wel wat. Ze hapte naar de druppels en kwam steeds dichter bij. Toen ik wat dieper ging en hard de andere kant op liep, besloot ze ineens om een stap in het water te doen en voor ze het wist, stond ze met alle 4 haar pootjes in het nat!


De euforie die op zo’n moment door mij heen gaat is niet te beschrijven. Ik weet niet wie het nou leuker vond, zij of ik, maar vanaf dat moment hadden we een lol. Ze rende heen en weer, hapte in het water en viste van alles uit het water. Ze vond het prachtig!

Voor Dana een overwinning en voor mij een leuk moment om op terug te kijken.
Moeder.. Voor mij momenteel de overtreffende trap van moe! Nog 1 maand te gaan van de 9 maanden zwangerschap en ik heb het drukker dan ooit. Nou ja zo lijkt het. In de avonduren krijg ik nog maar weinig gedaan en in de middag probeer ik minimaal een uurtje te gaan liggen. Dat betekent dat alle dingen die ik gedaan wil krijgen in de ochtenduren plaats moeten vinden en dan lijkt het al gauw heel druk.

Zo is het maken van lijstjes ook een bekend fenomeen onder zwangere vrouwen. Lijstje met klussen, lijstje met dingen die aangeschaft moeten worden en zelfs een lijstje met daarop welke lijstjes er nog afgewerkt moeten worden. Die laatste heb ik (nog) niet, maar ik ga niet meer zeggen dat ik er niet aan mee doe. Wie weet hoe ik er over 2 weken over denk haha. Het vervaardigen van een nieuw schepsel is (in ons geval) zo gebeurd, maar de voorbereidingen op de daadwerkelijke komst is een heel ander geval. Wat komt daar een hoop bij kijken.. Kamertje, kleertjes, ontwerpen van een geboortekaartje, kraamzorg, kraampakket, pufcursus en dan nog de vele bezoekjes aan de verloskundige. Inmiddels staat er een tas klaar. Mocht onze kleine spruit besluiten eerder ter wereld te willen komen dan zijn wij er klaar voor. Ons bed is dusdanig verhoogd dat ik er alleen nog in kom met een trampoline en bij de afsprong kan ik het niet laten om als een volleerd turnster mijn handen in de lucht te steken (buik naar voren duwen kost geen moeite) en te groeten!

Eerder werden er grappen gemaakt over een bowlingbal die ik onder mijn shirt verstopt zou hebben en ondertussen is het pure werkelijkheid geworden. Niet alleen de afmeting komt overeen, maar ook het gewicht. Dan heb ik het nog niet eens over die lichtgewicht roze ballen, maar gewoon de zware jongens! De omvang en het gewicht van mijn buik zorgt ook voor de nodige creativiteit. Simpele dingen als veters strikken, dingen van de grond oprapen en zelfs slapen vragen om enige aanpassing. Nou besef ik me dat ik best een makkelijke zwangerschap heb en het is ook absoluut geen klagen, maar het is grappig dat al die clichés waar ik niet aan mee ging doen gewoon vanzelf gebeuren. Je krijgt ze er gratis bij en weigeren is zelfs onbeleefd. Zo barstte ik van de week voor het eerst uit in tranen om helemaal niks. Terwijl er dikke tranen over mijn wangen liepen, dacht ik zelfs wat gebeurt hier nou? Binnen 10 minuten was het over en ging de dag verder, maar toen ik in de avond tegen manlief vertelde wat er gebeurd was, liepen meteen dezelfde dikke waterlanders over mijn gezicht. Heel apart! Ik ben reuze benieuwd wat er zich nog meer aan gaat dienen de aankomende tijd.
Ken je dat? Dat je jezelf er wel eens op betrapt een wedstrijdje te houden met iemand anders zonder dat diegene daar van op de hoogte is. Ik betrap mezelf er regelmatig op. Het kan zijn dat ik bij de verkeerslichten optrek met de auto en voor degene die naast me stond uitkom. Nou dat heb ik mooi even gewonnen. Let wel de ander is totaal niet op de hoogte dat het een wedstrijd was, maar dat mag de pret niet drukken. Ook bij de supermarkt komt het voor. Ik kom aan bij de kassa en tja welke rij kies je dan? Nou deze dan maar en meteen onthoud ik wie er als volgende in de andere rij aansluit. Als ik dan met mijn ingepakte tassen voorbij loop en die ander is nog niet klaar dan speelt er toch een triomfantelijke glimlach om mijn mond.

Wat mij bezig houd, is de vraag waar dit toch vandaan komt? Ben ik dan werkelijk zo competitief ingesteld? Is winnen echt zo belangrijk? Nou als ik heel eerlijk ben en er even over nadenk.. Nee eigenlijk niet. Ik denk dat het ego waar we allemaal mee te maken hebben graag wil winnen. Ons ego wil de belangrijkste zijn en zich goed voelen ten koste van een ander.

Zelfs de gedachte dat het ten koste van een ander zou kunnen gaan, kan ik onderuit halen. Ik doe het namelijk ook bij mezelf. Ik kan me trots voelen als ik op een dag meer bereik dan ik had gepland of mezelf verbeter ten opzichte van gisteren. Dit is niet perse verkeerd, maar niemand houd de score bij, dus wat probeer ik nou te bewijzen?

Het boek “De 5 talen van de liefde” geschreven door Gary Chapman legt dit principe uit. Hij heeft ontdekt dat alle mensen behoefte hebben aan liefde en dat uit zich in een liefdestaal. Dit kan zijn: positieve woorden, cadeaus, dienen, samen zijn en lichamelijk contact. Ieder mens vindt deze dingen prettig te ontvangen of te geven in minder of meerdere mate. Echter 1 van deze 5 talen voert de boventoon en dat is per persoon verschillend. Ik heb ontdekt dat mijn taal dienen is. Ik vind het fijn om iets voor iemand te doen en ook vind ik het fijn als iemand iets voor mij doet. Dat maakt dan dat ik me geliefd voel.

Mijn eerdere vraag wat probeer ik nou te bewijzen, is dus geen frustratie, maar is blijkbaar een manier van hoe ik functioneer als mens. Voorbeeld: als ik de ene dag stofzuig en de vaatwasser leeg ruim en de volgende dag pak ik wederom de stofzuiger, ruim de vaatwasser leeg en daar bovenop doe ik ook nog boodschappen dan heb ik daar een goed gevoel over. Niet omdat ik iets te bewijzen heb of mezelf wil verbeteren, maar puur uit eigenliefde! De truc is natuurlijk wel om aardig tegen jezelf te blijven als er op dag 3 minder uitgevoerd wordt.

Ieder mens mag lief zijn voor zichzelf en als je kunt ontdekken wat jouw spreekwoordelijke vaatje vult dan zou ik zeggen: ga er iets mee doen! Geniet van de dingen die jou blij maken en voel je er ook zeker niet schuldig over. Met een blij hart is het leven een stuk aangenamer!

Nou is het in de regio waar ik woon heel normaal om naar de punten van je schoenen te kijken wanneer je iemand passeert op straat. Een soort ik zie, ik zie wat jij niet ziet zonder dat de ander doorheeft dat jullie een spel doen, want tja de ander ziet jou tenslotte ook niet.
Wat erg ontwapenend werkt is het hebben van een hond!
Wanneer ik de hond uitlaat, maken de mensen ineens oogcontact en zeggen gedag. Heel verwonderlijk vind ik dat, want waarom niet als ik zonder hond loop?
Zelfs wanneer ik het initiatief neem om oogcontact te maken en zelfs te glimlachen, kijken veel mensen angstvallig de andere kant op.

Dat dieren een ontwapende werking hebben dat is nou eenmaal zo. Je hebt iets om over te praten en om de aandacht op te richten. Helemaal als je een puppy bij je hebt. Mensen waar je het, het minst van verwacht, vallen op hun knieën om het hondje aan te halen. Dit tot grote blijdschap van het hondje en dat vergroot het effect alleen maar. Hoe oud, wat is het voor ras en aansluitend een rijtje complimenten die ons hondje zo in haar harige mantelpakje kan steken. Een wisselwerking tussen mens en dier die makkelijker lijkt te gaan dan bij mensen onderling. Tot dat…

Mensen zien dat je zwanger bent. Je kent die verhalen wel dat iemand eens vroeg aan een dame bij de bushalte wanneer ze uitgerekend was en deze beschamend moest toegeven helemaal niet zwanger te zijn. Auw! Ik ben positief verbaasd hoeveel mensen mij op straat (vooral wanneer ik met het leuke hondje loop) aanspreken en meteen vragen beginnen te stellen over hoe lang nog en weet je al wat het wordt. Dezelfde personen die een half jaar geleden alleen oog hadden voor de neus van hun schoeisel komen nu met directe vragen en gepaste interesse. Heel verwonderlijk!

Afgelopen week was het toppunt toen ik met hond en uitstekende buik een dame met eveneens een hond tegen kwam. De hondjes leken elkaar leuk te vinden en begonnen te racen door het gras. Mevrouw was verbaasd, want “dat doet hij anders nooit” en nam zich voor om maar van dit moment een sociaal gebeuren te maken. Met een knikje naar mijn buik vroeg ze hoe lang nog? Ik vertelde haar mijn status en meteen kreeg ik het verhaal van haar dochter te horen. Die staat er helemaal alleen voor en woont nu sinds kort bij ons met de baby en ach het kleintje heeft geen kraakbeen in zijn oor waardoor hij nu een flapoortje heeft. Maar, zei ze geruststellend daar wordt hij aan geopereerd hoor als hij 4 jaar is, anders wordt hij vast gepest op school. De dame in kwestie toverde een hippe android telefoon uit haar jaszak en begon foto’s te laten zien van haar kleinzoon. Oh en op dit moment is hij ziek. We gaan zo naar de dokter, want sinds gisteravond heeft hij niet meer gedronken. Ietwat overdonderd door deze openheid bekeek ik de foto’s, maakte aanstalten om weg te gaan voordat ze over de bevalling zou beginnen en wenste haar beterschap met haar kleinzoon.

Ik weet soms niet wat beter is… Naar de straatstenen kijken en doorlopen of het hele hebben en houwen van mijn medemens tentoongesteld krijgen.
Ondertussen ben ik 7 maanden in blijde verwachting van onze zoon en ik heb van wat ik begrijp een hele makkelijke zwangerschap. Waar ik anderen hoor over misselijkheid, pijntjes en kwaaltjes merk ik bij mezelf weinig veranderingen. Tot nu toe ben ik nog geen minuut misselijk geweest en heb ik geen klachten die mijn dagelijkse bezigheden belemmeren. Ik klaag niet! Het is gewoon heel bijzonder om te merken dat er leven in je groeit en dat je daar zelf weinig aan hoeft te doen. De eerste maanden was er nog geen buikje zichtbaar, maar ondertussen is het alsof ik een basketbal heb ingeslikt. Als mensen mij vragen hoe het gaat dan is mijn antwoord steevast uitstekend!

Zo uitstekend dat wanneer ik me op sta te maken voor de spiegel, die in onze badkamer aan de muur hangt, ik in botsing kwam met de muur. Na het douchen, smeer ik de basketbal in met olie zodat het leer soepel blijft en dit resulteerde dus in een flinke vetvlek op de muur! Zo grappig als je jezelf ineens bewust wordt van alle veranderingen die in je lichaam plaats vinden. Die verandering zorgt ervoor dat je zintuigen je heel even in de steek laten omdat zij zich opnieuw moeten aanpassen. De automatische berekening van lengte, breedte en hoogte is duidelijk verstoort. Ik denk dat het hetzelfde werkt wanneer je de snorharen van een kat af zou knippen.

De eerste tekenen dat mijn buik aan het groeien was, is te merken aan kleding. Broeken die beginnen te knellen en uiteindelijk kreeg ik zelfs mijn geliefde jas niet meer dicht. Op zoek naar passende positiekleding waarin je er niet uit ziet als een waggelende reuzin blijkt nog een hele opgave te zijn. Alles is wijd en uitlopend. In mijn beleving wordt de nadruk net op de verkeerde plekken gelegd en wordt mijn buik juist gecamoufleerd in plaats van geaccentueerd. Dit mag gezien worden!!!

In en uit de auto stappen is ook een puntje van aandacht. Waar ik normaal gesproken niet zo over nadenk en soepeltjes de auto in of uitstap is dat met die basketbal onder mijn shirt nog even een gedoetje. Eerst een beetje draaien dan de benen uitstrekken en ja hoor daar gaan we. Dit is allemaal een kwestie van gewenning en het is prima te doen tot ik terug kwam van een boodschapje en zag dat er een andere auto naast die van mij was geparkeerd. Net iets te dichtbij… Ik moest echt even passen en meten om de draai te kunnen maken zonder dat mijn autodeur de ander zou raken. Het gevoel van overwinning als ik uiteindelijk zonder schade en schande in de stoel zit is onbeschrijfelijk.
Laten we de doos met de zomerse kleuren eens pakken. Het deksel gaat open en wat zit er in? “Mijn verwondering over haantjes de voorste”. Iedereen kent wel het principe wie het eerst komt wie het eerst maalt. Onderlaatst was ik met manlief naar een Kaapverdisch eiland om nog één keer met zijn tweetjes op zonvakantie te gaan. Bepakt en bezakt inclusief bolle buik stapten we de luchthaven binnen en daar begon het al. Een rij bij het inchecken. Aangezien we ruim op tijd waren en het vliegtuig toch op een vaste tijd vertrekt, gaan we rustig in de rij staan. Om ons heen wordt er druk in tasjes en mapjes gezocht naar paspoorten en reisdocumenten. Wee oh wee dat je niet meteen aansluit als we één plaatsje opschuiven, want daar kan het reizende publiek niet mee omgaan.

Ingecheckt en inmiddels door de douane, komen we bij de gate. Hier zijn tegenwoordig stopcontacten gemaakt aan een bar zodat je nog even je mobiel, tablet of wat dan ook op kunt laden. Het woord gratis stroom is ineens visueel voor me. Er wordt geen contact onbenut gelaten en mensen zitten zij aan zij en schouder aan schouder op hun scherm te kijken. De laatste appjes naar vrienden en familie worden getikt en voorzien van palmbomen en zonnebrillen. Ook worden bij de gate de stoelen het dichtst bij slurf als eerste bezet. Tja je moet natuurlijk vooraan zitten om als eerste het vliegtuig in te mogen. Fout dames en heren we roepen de stoelnummers af en zo gaat het boarden net even wat soepeler. De verontwaardiging op de gezichten van mensen die dit niet wisten is erg vermakelijk. Waarom wil iedereen toch als eerste ergens in of juist uit?

In het vliegtuig zelf is het niet anders. Handbagage moet op de beste plek opgeborgen worden zonder na te denken dat er nog een paar honderd man hun spullen kwijt wil. Met uitgestreken gezicht wordt alles en iedereen in de gaten gehouden door meneer x. Voornamelijk het cabinepersoneel, want zij kunnen er de aankomende 6 uur voor zorgen dat hij als eerste te eten en te drinken krijgt en dat hij dan ook nog eerste keus heeft. Stel je nou toch voor dat de broodjes gezond op zijn voordat hij aan de beurt is. Het zou een regelrechte ramp zijn!

We zijn geland en wederom begint de massahysterie om als eerste het vliegtuig uit te komen, want je wilt natuurlijk zo lang mogelijk genieten van je vakantie. Mensen handelen alsof het de last-minute van hun leven is en duwen en trekken aan de handbagage. De temperatuur en de irritaties lopen op en ja hoor dan gaat de deur aan de voor- en achterkant van het vliegtuig open. Als makke schapen hobbelt het volk achter elkaar aan. Het liefst snelwandelend over het vliegveld, want ja ja men wil als eerste door de douane om vervolgens een half uur te gaan staan wachten bij de bagageband. Het is een ander land, een andere cultuur en nee het is geen Schiphol, dus duurt het allemaal wat langer dan thuis in ons wel georganiseerde kikkerlandje. Zuchten, steunen en blazen zorgen er ook al niet voor dat de tijd sneller gaat en oh dit kost kostbare minuten van onze welverdiende vakantie. Jaaa de band gaat draaien en als een stel giraffen staat het volk te turen of hun geliefde koffer al in aantocht is.

Het is te hilarisch voor woorden als je dit zo een aantal uren achter elkaar mag aanschouwen en het zijn dan ook vaak dezelfde personen die een hoop stampij maken om niks. Koffer bemachtigd en dan hollen naar de bus om daar vervolgens te gaan zitten wachten tot de laatste gearriveerd zijn.

Last but not least hebben we natuurlijk de felbegeerde bedjes bij het zwembad. Iedereen weet hoe dat werkt en het mag je dan ook niet verbazen dat alle bedjes om 8.00 uur 's morgens al voorzien zijn van handdoeken. Wat wel verwonderlijk is dat op een dag dat het regende ook een race was op de bedjes, want stel je nou toch voor dat het opklaart en je hebt geen bedje… Dit resort had vaste houten parasols naast de bedjes staan en als je daar nou je handdoek aan hangt, blijft hij droog en is het bedje toch gereserveerd.

Is dit nou inventief of kinderachtig? Ik ben er niet op uit om te oordelen en dat laat ik dan ook maar. Vermakelijk vind ik het wel en ik besef me maar al te goed dat ik zelf niet mee wil doen aan dit gedrag. Want waarom? Is men zo bang om ook maar iets tekort te komen? Waar is het gunnen gebleven? Voelt men zich minder waard als men niet direct krijgt wat ie wil? Steeds denk ik aan een mooi principe wat ik tijdens deze vakantie keer op keer in werking heb zien gaan. De eersten zullen de laatste zijn en de laatste zullen de eersten zijn.